به گزارش خبرگزاری حوزه، امروز مصادف است با پانزدهمین سالگرد شهادت بزرگمردی که ایران اسلامی بخش مهمی از عزت و آبرویش در نبرد با آمریکا و رژیم صهیونیستی را مدیون و مرهون مجاهدت های او و یارانش و البته حکمت و درایت‌های رهبر شهید انقلاب است که به طور خاص به او اعتماد داشت.
ماجرا چه بود!؟
۲۱ آبان‌ماه سال ۱۳۹۰ حدود بیست دقیقه‌ای از ساعت ۱۳ می‌گذشت که تهران و حومه آن با صدای مهیبی لرزید. لرزش انفجار در بیشتر شهرهای تهران و البرز و حتی بخش‌هایی از ساوه احساس شد. همان زمان عده‌ای گفتند که زلزله بوده، برخی نیز فکر کردند که احتمالاً پمپ‌بنزینی منفجر شده است، عده‌ای دیگر از نشت گاز لوله‌های ساختمان‌های نوساز سخن می‌گفتند و خلاصه هرکسی با حال پریشان، علت این لرزش و صدا را جویا می‌شد.
مرکز صدا متعلق به انفجاری در حوالی کرج و ملارد بود، اما به‌راستی چگونه صدای این انفجار مهیب در شرقی‌ترین نقاط تهران نیز شنیده شد؟ طولی نکشید که همه‌جا این خبر تأسف‌بار پخش شد: "سردار حسن طهرانی‌مقدم، رئیس سازمان خودکفایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، به همراه چند تن از پاسداران در پادگان شهید مدرس و بر اثر انفجار زاغه مهمات به شهادت رسیدند. "
تلاش خستگی‌ناپذیر در سخت‌ترین شرایط
حسن طهرانی‌مقدم ششمین روز از آبان ماه سال ۱۳۳۸ در محله سرچشمه تهران به دنیا آمد. او دانشمندی برجسته و عارف بود که با ایستادگی، صبر و استقامت، فرمول‌های فناوری موشکی را برای متخصصان و نخبگان این جبهه هجّی کرد. «حاج حسن طهرانی‌مقدم» ایده خواستن را در ذهن آنان بارور ساخت و اینک نظام سلطه وحشت و نگرانی خود را از قدرت موشکی یارانِ حاج حسن در داخل ایران و گستره جبهه مقاومت ابراز می‌کند.
جنگ تحمیلی عراق علیه ایران تنها میدان نبرد زمینی نبود، چه آن که به گواه فرماندهان و آگاهان مسائل نظامی و امنیتی، بخش تلخ و فرساینده آن، جنگ شهرها بود؛ دوره‌ای که موشک‌های صدام بدون پاسخ درخور بر سر مردم ما فرود می‌آمد و ایران فاقد ابزار مناسب برای پاسخ متقابل در این قضیه بود. در آن شرایط دشوار و نفس‌گیر، کمبود سلاح و وابستگی تقریباً کامل به منابع خارجی یک واقعیت انکارناپذیر بود، ضمن آن که به موازات آسیب دیدن شهرها روحیه عمومی نیز تحت فشار بود و در این میان، فقدانِ بازدارندگی مؤثر، هزینه سنگینی بر کشور تحمیل می نمود. همین واقعیت تلخ، زمینه ظهور رویکردی متفاوت شد؛ رویکردی که حسن طهرانی‌مقدم نمایندگی می‌کرد و بعدها به یکی از ارکان قدرت دفاعی ایران تبدیل شد.
آغاز یک مرحله پرافتخار با دستانِ خالی
به تعبیر سردار اسماعیل کوثری، بحث موشکی کشورمان از نقطه صفر و از جایی آغاز شد که هیچ‌چیزی در اختیار نداشتیم؛ این‌طور نبود که از حد و مرز مشخصی ادامه پیدا کند، بلکه ما حتی یک موشک هم در جنگ هشت‌ساله نداشتیم. در اثر ضرورتی که پیش آمد و با توجه به این‌که هر دو ابرقدرت انواع و اقسام سلاح‌ها ازجمله موشک را به ارتش بعث عراق داده بودند، شهرهای ما هدف حملات موشکی قرار گرفت و مردم عزیز ما که در نمازهای جمعه خواستار پاسخ موشکی بودند، به‌حق انتظار داشتند اقدامی از سوی ایران صورت بگیرد، اما واقعیت این بود که ما دست خالی بودیم تا این‌که تصمیم بر این شد گامی در این رابطه برداشته شود.
این بخش از صحبت های سردار کوثری هم حائز اهمی است؛ "حاج محسن رفیق‌دوست و شهید حسن طهرانی‌مقدم همراه با دیگر برادران رفتند و دو تا ۱۰ موشک (که اگر اشتباه نکنم از نوع اسکاد بود) تهیه کردند. مهندسی معکوس روی همان تعداد محدود آغاز شد و از همان‌جا بود که به سمت ساخت موشک‌های بومی حرکت کردیم. تعداد موشک‌هایی که توانستیم تا پایان دفاع‌مقدس از کشورهای دیگر بگیریم شاید به ۷۰ عدد هم نمی‌رسید؛ چنان‌که شهید حاجی‌زاده نیز به همین موضوع اشاره کرده بود. پس از آن، سیاست نظام بر این شد که خودمان تولید را آغاز کنیم و در نهایت به نقطه‌ای برسیم که با اتکا به تولیدات داخلی، حالت بازدارندگی ایجاد کنیم"
تشخیص درست و یک انتخاب استراتژیک
واقعیت امر آن است که شهید طهرانی‌مقدم جنگ را صرفاً صحنه تحمل و مقاومت نمی‌دید، بلکه آن را میدان تشخیص نیاز و طراحی پاسخ می‌دانست. به همین خاطر وقتی فهمید دشمن از فاصله دور شهرها را هدف گرفته و توان پاسخگویی ما بسیار محدود است، به‌جای پذیرش انفعال، مسیر ساختن را برگزید. ابتدا در ساماندهی توپخانه سپاه نقش ایفا کرد و سپس مأمور راه‌اندازی یگان موشکی شد. این حرکت صرفاً یک اقدام فنی یا مقطعی نبود؛ انتخابی استراتژیک بود که بر باور به توان داخلی و رد وابستگی پایدار استوار بود. این شهید والامقام فهمیده بود که اگر پاسخ فقط به خرید و کمک خارجی متکی بماند، هر لحظه ممکن است قطع شود و کشور دوباره در موضع ضعف قرار گیرد.
خوداتکایی؛ لازمه ارتقایِ بازدارندگی ملی
طهرانی مقدم معتقد بود که وابستگی، ضعف را تثبیت می‌کند و در این میان، تلاش در مسیر خوداتکایی، امکان بازدارندگی واقعی را فراهم نموده و حتی باعث تقویت و ارتقای آن می شود. به همین خاطر او باور داشت که اگر بتوانی بسازی و دوباره بسازی، طرف مقابل ناچار است محاسبات خود را تغییر دهد. این نگاه، ایران را از موضع صرفاً تدافعی در برابر تجاوز عراق خارج کرد و به سمت ایجاد قدرتی بُرد که امروز بخش مهمی از بازدارندگی کشور را تشکیل می‌دهد.
در واقع شهید طهرانی‌مقدم با تأکید عملی بر "ما می‌توانیم"، باب خوداتکایی را در صنعت دفاعی گشود و نشان داد محدودیت اتفاقاً می‌تواند نقطه آغاز حرکت باشد، نه پایان آن. او به جای تسلیم شدن در برابر شعارهایی که توان ملی را ناچیز می‌شمردند، مسیر آزمون و خطا، یادگیری و تولید را پیش گرفت.
مهم‌تر و ضروری‌تر از ساخت موشک
نکته مهم‌تر و ضروری تر از ساخت موشک‌های اولیه، رویکرد طهرانی مقدم به نیروی انسانی و سازمان بود. او در یک جمله، نیرو تربیت می‌کرد و ساختار می‌ساخت و می‌دانست که قدرت واقعی وقتی ماندگار می‌شود که به افراد معدود وابسته نباشد. از همین رو، فضایی ایجاد کرد که دانش منتقل شود، تجربه انباشته گردد و جسارت تصمیم‌گیری در نسل‌های بعدی شکل بگیرد و لذا بسیاری از پیشرفتهای بعدی حوزه هوافضا و موشکی ایران تا به امروز، نتیجه همان بذری است که در دوران جنگ کاشته شد و از سوی کسانی که او پرورش داد، رشد کرد.
این سیاست هوشمندانه، در واقع برگرفته از نگاه دقیق و آینده‌پژوهانه امام شهید بود که دست دشمن و توطئه‌های آتی او را به‌طور کامل می‌خواند. ایشان با نگاهی عمیق، شخصاً بحث موشکی را دنبال می‌کردند و شهید حسن طهرانی‌مقدم نیز با انگیزه بسیار بالا، هر روز کار را از نظر کمی و کیفی جلو می‌برد. پیش‌بینی‌های لازم حتی برای روزهای حساسی مانند جنگ‌های ۱۲ روزه، رمضان، هرمز و تحولات بعدی نیز از همان زمان شکل گرفته بود.
ثمره تدابیرِ یک رهبر حکیم و آینده‌نگر
به دیگر سخن باید گفت که پیش‌بینی‌های امام شهید و تلاش‌های پدر موشکی ایران حاج حسن طهرانی‌مقدم در کنار تبعیت جانانه نیروهای مسلح از سیاست‌های ابلاغی با وجود تمام سختی‌ها، باعث شد تا دست‌مان کاملا پر شود. به راستی اگر این توانمندی‌ها را نداشتیم، در رویارویی با آمریکا و رژیم‌صهیونیستی به این میزان از موفقیت و پیروزی مطلق نمی‌رسیدیم؛ حقیقتی که امروز دنیا نیز آن را پذیرفته است، چه آن که علیرغم همه تجهیزات پیشرفتهای که آمریکایی‌ها بکار گرفتند از انواع جنگنده‌ها گرفته تا سامانه‌های موشکی مدرن و حمایت‌های ناتو و کشورهای حوزه خلیج‌فارس نتوانستند در برابر اراده ملت ایران، حریف ما شوند و البته که همه این ها پیش و بیش از هر چیز، لطف و عنایت خدای متعال به این ملت مظلوم اما سرافراز و مقاوم بوده است.
نظر شما